Fotoğraf gözle görebildiğimizi yaşanan o ana tutturma sanatıdır belki de. Ve ışığıyla var olan her nesne ışıksız bir ölü müdür aslında? Işık olmadan en çok ne yaşar? Sanırım kendimize en derinimize gömdüğümüz duygulardır. Benim fotoğraflarım o duyguları arar benim makinem o duyguların peşinden gider. Kendi içimize sakladığımız ışık görmeyen duygularıma sokaklardan sırdaş gölgeler, sırdaş renkler, biçimler ararım.

Perhaps it is the art of the main anchor in the eye can see a photo. And every object is illuminated with the light of the existing fact of a death? Most live in what is without light? I think we bury the feelings deep. The feelings of my photos look after my machine goes to the emotion. Blind us, we store your own feelings from the streets of light colors, shapes confidant confidant shadows call .

vasiliyevna@gmail.com