Die Beeldhouer
aan F. Cuairan

As die aand half-blind in die skitterligte daal
en skadu’s uit die klip en beitels haal:

skep ek en word ek die lyf van ‘n bul
verwoed uit sy kos en sy lê plek gekul

en stamp teen die deur, die klei en die rots 
en snork as ek teen die staalwerwels bots. 

en hyg opgesluit in die lengte van mure
en bars teen die gips van die woekerende ure. 

En wanneer ek stil teen ‘n kruishout word
is ék die verlange in die hande van God

die Seun van die mense en die oë wat breek 
en bloeie ek wit as die dolk in my steek

en het ek gesterf, verwond en vermink
met my kroon en my vrees in die aarde gesink. 

Maar ontwaak ek later as ‘n seuntjie en lag
oor wit sande in aande huppelend draf

uitgespoel deur die see, een lyf met die wier
en bamboes wat slinger en water wat tier, 

verstrak ek in marmer vol verwagting en wink
as die aandklokke wyd oor die branders rinkink. 

Uitgesput op my bed word ek mens in die nag
Cuairan weergebore wat eet en wat lag

wat bad en wat aantrek en lippe aanraak
jubelend en suiwer en byna volmaak

wat slaap in die roes van die maan teen die ruit
-die deure en vensters en hortjies gesluit. 

- Ingrid Jonker , Versaamelde Werke (1994: 36)